Symbolism Art Movement

Aurelio Bruni, 1955. | Slikar hiperrealista / simbolista

Pin
Send
Share
Send
Send



Rođen sam 15. listopada 1955. pukom slučajnošću u Bleri, selu blizu Viterba, nepoznatom većini ljudi, kao i meni. Sada živim u Umbriji. Prvih devet godina mog života ispunjeni su nejasnim i prijatnim uspomenama na onoga ko je ubeđen da se svet - nekoliko kvadratnih kilometara otvorenog i izolovanog sela - može lako kontrolisati. Imao sam nekoliko prijatelja, ali mnogo mašte da bih ispunio dane koji su se velikodušno otvorili preda mnom i dali mi kontakt sa prirodom, divan i promjenljiv kako su prolazila godišnja doba.
















Mjesta gdje sam većinu vremena provodio su bile loše kaldrmane staze, strme padine i duboki ponori gdje sam zamišljao nevidljive duhove i veličanstvene hrastove iz kojih se moglo dominirati svijetom. Ali onda su se iznenada stvari promenile. Smrt mog oca prisilila je moju porodicu da donese drastične ali neophodne odluke. Poslali su me na koledž internat za dječaka za siročad- Spoleto. Prilagođavanje novom okruženju koje se sastojalo od strogih pravila i monotonog rasporeda bilo je teško i bolno. Tišina nametnuta u tim tužnim spavaonicama nije bila skladna tišina sela. Dani mi više nisu pripadali, a priroda u svom njenom sjaju bila je isključena. Škola nije ublažila ni samoću ni uznemirenost dečaka s kojima sam morao da nastavim, ali sam našao neku utjehu u dizajniranju čudnih predmeta poput iskrivljenih debla, neprobojno drvo i zumorfne figure koje su mi dale osjećaj slobode otvorenih prostora. Počeo sam cijeniti terapeutsku prirodu umjetnosti i vidjeti umjetnika kao posrednika koji nadilazi stvarnost, projektirajući ga u idealnu dimenziju. I nastavnici i učenici su priznali ovu sposobnost da crtaju i kao prirodnu posljedicu nakon što sam završio srednju školu, pohađao sam srednjoškolski studij na odsjeku za kazališni dizajn u Istitutu d'Arte. posvećena politici, nije mi pružila mnogo i nisam uspeo da shvatim mogućnosti koje je škola nudila. Ipak, brojni javni sastanci i demonstracije koje nisam imao obavezu da učestvujem, omogućilo mi je priliku da odem od sebe (Sećam se neverovatno hladne sakristije kapelice koledža) i slikati. U uljima. Bez instruktora. A na tim jeftinim platnima stajale su ogromne kukce i monstruozni insekti, sugerisao sam da ne znam šta, osim ako je to bilo zbog sopstvenog nemira. Razvilo se moje uverenje da umetnik može da posreduje između prirode i lepote i da sa svojom maštom može da preobrazifantastičnoOvi osećaji, instinktivni u mom post-adolescentskom umu, pojačali su moju nevoljkost da prihvatim apstraktno slikarstvo, obavezan put do savremene umetnosti. Shvatio sam da je ovaj, iracionalni deo ljudskog iskustva, prevazišao lepotu i Razumio sam, ali to nisam prihvatio, a to je bilo potvrđeno i nakon završnih školskih ispita kada sam počeo da posjećujem muzeje i sam čitao knjige o umjetnosti. Bio sam uvjeren da ću Budi slikar u mom budućem životu i počeo sam da usavršavam svoju tehniku ​​i ovladam raznim metodama slikanja, Magritte je privukao moju pažnju: njegovu sposobnost da prikaže nevidljivo vidljivo i tu vrstu mise-en-scene uobičajenih objekata u apsurdnim kontekstima. u punom saosećanju sa sopstvenim mislima i ja sam tu vrstu slikarstva usvojio već nekoliko godina, ali ima nekih tragova na mojim slikama. Bosch svet koji me je dočekao u svom "Garden of Delights"Vodeći me u labirint njegovog fantazmorskog sveta podsvijesti, gdje sam se potpuno opustio i nisam se iznenadio što vidim iza rajskih cvijeća raskošne utrobe i sluzavo tijelo guštera. Sa Brueghelom sam se vratio u svoje djetinjstvo. kamenim stazama i beskonačnim obzorima prepoznao sam mirise prirode koje sam imao kao dijete i koje sam bio zaposjednut. Sve flamanske slike petnaestog i šesnaestog stoljeća opijale su me. polifonija neverovatnih boja, sa nišama i stepenicama koje nestaju u mraku, bile su prava laboratorija za mene. Postajući više stručni, ali još daleko od toga, stigao sam do Caravaggia. Odakle dolazi ta upadljiva svetlost koja osvetljava tela, predmeti i draperije i anonimna lica, zapanjena i preobražena, čije meso odražava zaprepaštenje, užas i čudo, svjedoci događaja koji su veći od sami… Ako oduzmete to svjetlo, sve se pretvara u bijedu i propadanje. Kada sam video "Obraćenje sv. Pavla"U stvarnosti sam se pomaknuo do suza. Zatim Rembrandt. U njegovim slikama svjetlo je izgledalo kao sastavni dio samih boja, umjesto da dolazi iz vanjske točke. Kao i zvijezde, njegovi likovi uživaju u svom osobnom izvoru svjetlosti. Za mene je još jedno carstvo radosti.Upoznavanje atmosfere u njegovim slikama mora biti dobro obučeno; svetlost omotava svoje subjekte sa tečnim šarmom, prodirući u svako vlakno. Caspar David Friedrich mi je pomogao da shvatim suštinski aspekt slikarstva; često sam, lutao kroz njegov "Opatija u hrastovoj šumi"U hladnim zimskim magli. Njegovi pejzaži su beskonačni prostori; oni izazivaju blagi osećaj melankolije, donekle su uznemirujući, pa čak i ako su prikazani sa visokim stepenom tehničke savršenosti, uticaj je veći na dušu nego na oči. Ovi majstori i mnogi drugi su me formirali i edukovali, a sa 49 godina pronalazim sebe kao realističkog slikara, sada i onda prelazeći u hiper-realističnog, nadrealističkog i simbolističkog, to jest u savremenom umetničkom svetu koji je sve ovo i više. Svesni da je svaki slikar dete svog vremena i stoga uvek glasnik savremenih vrednosti, mislim da ako je uveren u ono što stvara, moralno je obavezan da se dalje unapređuje, za sebe i za druge. | Aurelio Bruni


























Nakon 15 godina od 1955. godine, po ceni od Blera, ne može se reći da je to slučaj. Vivo u Umbriji. Ho vaghi e gradevoli ricordi dei primi nove anni di vita quando ero convinto che tutto il mondo, circoscritto in pochi chilometri quadrati di aperta ed isolata campagna, fosse da me agevolmente controllato. Poch compagni di gioco, mla mata fantasia nell'inventare le giornate che mi si aprivano d'innanzi generose, offrendomi un contatto u simbiosi con un Natura splendida e mutevole col trascorrere delle stagioni. Miei luoghi di frequencyazione erano viottoli mal definiti, scoscesi dirupi, fenditure del terreno dove immaginavo vivesse qualche spirito invisibile, e maestose querce sopra cui si poteva con lo sguardo dominare tutto quel mondo.Dopo i nove anni, le cose cambiarono. Repentinamente. La morte di mio padre costrinse la famiglia a prendere drastiche ma necessarie decisioni; fu così che mi trovai u un collegio maschile per orfani, a Spoleto. Uređaj je opremljen sa svim funkcijama za teške regole i monotone uređaje. I silenzio imposto in quegli stanzoni tristi, ne era il silenzio armonioso della campagna; le giornate non mi appartenevano più e la splendida Natura era "chiusa"fuori.Lo studio ne ubraja ni jednu grupu ni jednu neku kavaliranu kavu", kaže se u tekstu koji se odnosi na razlicite varijacije: tronchi contorti, boscaglie impenetrabili, figura zoomorfe… che mi ridavano per un po 'la libertà di spaziare all "Aperto e oltrepassare quelle pareti. Cominciavo a capire la natura taumaturgica dell'Arte e vedere nell'Artista un figura di mediatore che trascende la realtà e la proietta in una dimensione ideale. Mi riconobbero questa certa abilità insegnanti e compagni quindi, per naturale cammino , dopo la Licenza Media approdai all'Istituto d'Arte, sezona Scenografija.Ma negli anni della contestazione la scuola, troppo impegnata nella politica, non offriva molto o non colsi a fondo le opportunità che mi dava. dimostrazioni di piazza, gli scioperiai quali non era obbligatorio partecipare) mi permettevano di izolarmiricordo la sagrestia freddissima della Cappella del collegio) po dipingere a olio. Senza insegnanti. Ed in quelle tele economiche, prendevano forma enormi coleotteri ed insetti mostruosi suggeritemi non so da chi, forse dalla mia stessa inquietudine. Rafforzavo in me la uvjerio che l'Artista, za intercessione della Natura fosse interprete del "Bello"e in virtù della sua immaginazione, egli potesse rendere"Fantastico"un mondo tangibile e codificato. Potražite senzazione, istintive nella mia mente dì post adolescente, mi crearono non poche reticenze nell'accettazione della pittura astratta (accesso obbligatorio verso l'arte contemporanea); capivo che questa, entrando nella parte irrazionale dell'esperienza umana, il "Bello"lo superava, il"Fantastico"lo oltrepassava, costruendosi leggi proprie e rifiutando l'oggettività comunicativa. Lo capivo, ma non lo accettavo; e ne ebbi ulteriore conferma quando, dopo la maturità, čestai per conto mio i Musei e consultai molti libri d'arte. ella re ad. trovava in linea di pensiero i condivisi con quella pittura qualche anno di lavoro (ne rimasta traccia tuttora). Poi, con un salto indietro nel tempo, approdai nel mondo dei fiamminghi! Bosch mi accolse nel suoGiardino delle delizie", dirigento nei labirinti del suo inconscio fantasmagorico u cui mi trovavo a mio agio e ne mi sorprendeva scorgere dietro fiori paradisiaci ventri squamosi i viscidi corpi di lucertola. riconobbi gli odori ei sapori della Natura che osededevo, bambino, e dalla quale ero posseduto. , nicchie e ljestvica je perdono nel buio, costituirono per me un vero laboratorio.Affinatomi, ma ancora lontano dall'essere raffinato, conobbi Caravaggio.Donde viene quella luce folgorante che invade corpi, oggetti e panneggi, cavati dal buio più profondo? Ako je potrebno, pročitajte više o ovome, ako želite da pročitate sve što je potrebno za testiranje, provjerite da li ste u potrazi za velikim brojem… Možete li se uvjeriti da ste siromašni. Quando vidi dal vero la "Conversione di Paolo", mi commossi fino alle lacrime.Poi Rembrandt. Con lui, la luce più che provenire dall'esterno, sembra impastata coi colori stessi ei suoi personaggi godono, come gli astri, di luce propria. Turner mi ha regalato ulteriori gioie; la suggestione delle sue atmosfere l'occhio deve essere bene allenato Qui la luce, con avvolgente liquidità, avviluppa i corpi filtrando in ogni fibra, senza scampo Friedrich mi fatto comprendere l'essenzialità, nella pittura, spesso, solo con me stesso ho vagato in quella "Abbazia nel quercetor i ano ano ano. Ako želite da formirate ovu verziju, to će vam omogućiti da uvidite realističnu realnost, nadrealističke i simbolične karakteristike, kao i da se slažete sa svojim klijentima i da ih pročitate. U potrazi za mršavljenjem, možete se uvjeriti da li je to potrebno, ako je to potrebno da bi se utvrdila moralna ravnoteža, i to po prvi put. | Aurelio Bruni

Pogledajte video: VIENETENNE A POSITANO 1955 Piedigrotta SERGIO BRUNI Vian - Fiore 78 Giri (Avgust 2020).

Загрузка...

Pin
Send
Share
Send
Send